عشق یعنى پاک ماندن در فساد

 آب ماندن در دماى انجماد

 در حقیقت عشق یعنى سادگى

 در کمال برترى افتادگى

نمی شود که تو باشی

من عاشق تو نباشم

نمی شود که تو باشی

درست همین طور که هستی

و من، هزار بار خوبتر از این باشم

و باز، هزار بار، عاشق تو نباشم...

می دونی طاقت جدایی رو ندارم

با تو من مثل بهارم

می خوام که نری تو از کنارم

ازت زیاد خاطره دارم

می خوام اسمت رو همنفس بذارم

از تو بگم در سایه سارم

هر جا بری من دوستت می دارم

از عاشق های این دیارم

به یاد شب های زیر بارون

که خیس می شد همه سر و پامون

شب ها همش من خواب تو را می بینم

بین هفت آسمون رو زمینم

می دونی طاقت جدایی رو  ندارم

به خدا طاقت ندارم... 

تو از دردی که افتادست بر جانم چه می دانی؟
دلم تنها تو را دارد ولی با او نمی مانی
تمام سعی تو کتمان عشقت بود در حالی
که از چشمان مستت خوانده بودم راز پنهانی
فقط یک لحظه آری با نگاهی اتفاق افتاد
چرا عاقل کند کاری که بازآرد پشیمانی؟

اگر باران بودم انقدر می باریدم تا غبار غم را از دلت پاک کنم اگر اشک بودم مثل باران بهاری به پایت می گریستم اگر گل بودم شاخه ای از وجودم را تقدیم وجود عزیزت میکردم اگر عشق بودم آهنگ دوست داشتن را برایت مینواختم ولی افسوس که نه بارانم نه اشک نه گل و نه عشق اما هر چه هستم دوستت دارم